8 Nisan 2016

Aldatıldım! Yeniden!!


Her şey basit geliyor. Ama ayrıldık demekle hemen unutulmuyor. Hayatının merkezine koyduğun adamı öyle pat diye çıkaramıyorsun işte hayatından. Sonra aldatıldığını öğreniyorsun ve yıkıldığın an yeniden ve yeniden yaşanıyor. Anılarını hatırlıyorsun.


Her gün çalıştığın iş yerinden ayrılıyorsun çünkü olmuyor yürümüyor. Onu görmek ve yeniden yaşamak… Gizli kalması gerekenler, eskiden sana heyecan verirken zamanla acı verir bir hal alıyor. Dedikodular, konuşmalar, gülüşmeler… Hepsi batmaya başlıyor.

Yaşamadan bilinmiyor.
“Evet, haklısın. Anlıyorum.” klişe cümleleri.

“Unuttum” diyorum. Unuttum öpüşünü ve bana yaşattıklarını ama yaşadıklarına saygı duymak o başka bir şey işte. Adam beni bütün sosyal ağlardan silmiş.

Aslında ne kadar manyak varsa hepsi beni buluyor. İtinayla! itinayla ya?! Nerden geliyorlar ya da nerden beni buluyorlar hiç anlamıyorum. Çözdüğüm zaman zaten işte o zaman… O zaman dönüm noktası olacak. Belki de Z.S.’nin bir dönemi kapanıp bir başka dönemi başlayacaktır. Kim bilir?!
Kaç kezdir değişiyorum. Etrafımdakiler bile söylüyor, “Sen değiştin kızım.” diyorlar. Bu iyi bir şey mi yoksa kötü bir şey mi bilmiyorum. Artık düşünmüyorum. Neydim ne oldum, değişimi hissediyorum.

Her ilişki insanı değiştirir mi?
Değiştirir.
Bendeki gibi.

Yalancı olursun, aşık olursun, seversin, kaçarsın, gizlenirsin, onun yanında olduğunda kör olursun, cahil cesaretiyle her şeyi yaparsın, soyunursun, utanmazsın, safsın, belki de sadece ona karşı çıplaksın ama sen sadece koca bir salaksın!

Bir şeyler veriyorsun, paylaşıyorsun, inanıyorsun ama bittikten sonra ki bitiren sensen geri dönüp baktığında güzel anıların kalmasını bekliyorken adamın iş yaptığın hatta aynı sofraya oturduğun arkadaşınla sevgili olduğunu öğreniyor, kendinden beş yaş büyük o kadını sevdiğini fark ediyor ve o an kalbine bir sancı giriyor, uykun kaçıyor, kime anlatacağını bilemeden sabahı ediyorsun.

İşe gidince tek yaptığın bahçede tur atıp derin derin nefes almak oluyor. Hâlbuki başka bir yerdesin. Yeni insanlarla berabersin. Unutman gerek. Bırakman gerek. Yanlış nerde?

Neyse ki seni seven, yanında olan arkadaşların var ki kolundan tutup uzaklaştırıp seni rahatlatıyor.

Bunların hepsini yaşamak yoruyor. Artık yoruldum. Sıradan bir hayat istemiyorum evet ama uçlarda olmakta karar alırken çok acı verici oluyor. Ayrılırken ağlamadım. Ama bu gerçeği öğrendiğimde beş ay sonra bambaşkaydım. Gerçekler acı evet! Büyüyorum. Her gün yeni bir şey öğreniyorum. Sevenlerimle oluyorum. Hüngür hüngür ağlamak çözüm değil artık biliyorum. Olaylara kızıyorum ama en çokta kendime kıyamıyorum. Belki de kaybettiğim nokta buradadır.

Düşünme Z.S.
Anı yaşa!
Sen değil miydin bunu savunan. “Carpe diem” diyen.
Şimdi noldu kızım? Kendi kendine soru soran, aşkı arayan o kıza noldu acaba?
Bende bilmiyorum.
Üzgünüm.
Kırgınım.
Sorgulamaktayım.
Kabuğumdayım.


xoxo

2 yorum:

  1. Yaaa üzgünüm... :(

    :(

    Ben de beklerim Kafa'ya, sevgiler çok! :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhaba Kafa Dengi :) Artık takipteyim.

      Yorumun için teşekkür ederim ;)

      Sil

İçinden geldiği gibi yorum yap ;)