26 Ocak 2014

O Günden Sonra…


Yavaş yavaş her şey normale dönmeye başladı. Şimdilerde daha iyiyim. Kendimi çok iyi, süper, bomba gibi hissetmiyorum tabi ama iyiyim. Sertab’ın da şarkısında dediği gibi “İyileşiyorum.”.

O Adamı Boğasım Var! yazımdan sonra mail kutum, bu gibi durumlarla karşılaşan kadınlar, onların hikâyeleri ve erkeklerin itirafları ile doldu desem yeridir. Final haftam cuma günü bittikten sonra önce yemekten kesildim. Bu duruma sıkılıp daha çok yememi bekliyorsa çok büyük yanılıyor. İnat değil mi daha da zayıflıcam! Ve o adam beni arayacak! Biliyorum gün gelecek ve “Naber?” diye yazacak sanki hiçbir şey olmamış ve ben fark etmemişim gibi!

Bu zamana kadar hep böyle oldu ve gene olacak.
Hayatımın içine edip defolduktan sonra PAT diye yeniden girmeyi bekliyorlar.
Ama artık o eski Z.S. yok.
Kime güveneceğimi bilmiyorum.
Kiminle konuşacağımı da.

Cuma günü S. ile buluşup kafamı dağıtmak o kadar iyi geldi ki anlatamam. “Teşekkürler…” demek, o tek kelimenin aslında dolu dolu olduğunu hissetmek benim için o kadar önemli ki. Umarım oda bunu anlamıştır. Kimilerine göre ona da güvenmemeliymişim. Ona güvenme, bunu sevme, şununla flört et. Yeter ya yeter vallahi isyan ediyorum ilk kez. İlk kez akışın bozulmasını istiyorum.

Yarın ilkokuldan beri arkadaş olduğum iki erkekle buluşacağım. Erkeklerle buluşmak benim için kız arkadaşlarımla buluşmaktan daha rahatlatıcı. Çünkü hesap sormuyorlar ya da sorgularken beni kıskandıkları için konuşmuyorlar. “Off Z.S.” derken bile samimiyetlerine inanıyorum. Ama kızlar öyle mi?! “Ben demiştim.” ile başlar ama içten içe “Oh iyi olmuş sana.” derler. Bu konuyu ne anlatabiliyorum ne de paylaşabiliyorum.

Allah gözüme gözüme sokuyor biliyor musunuz?! İkisinin beraber çekilmiş kafa kafaya fotoğrafını gördüm bugün. Sanki hayat ben yokmuşum, hiç olmamışım gibi devam ediyor onlar için. Şu an tek yapabildiğim her şeyden ve herkesten uzakta olmak.

Telefonumu kapatmak.
Montuma sarılıp, yakalarını da kaldırarak yağmur altında yürümek.

Gene düşünmek istiyorum. Kafamı dinlemek. Kendimi suçlamadan olayların akışını hatırlamak istiyorum. Her şeyin ne zaman başladığını ve benim hangi ara olaylara dâhil olduğumu bu sabah erken uyandığımda anladım aslında. İlişkilerine belki de ara vermişlerdi ve ben…

Söyleyecek söz yok işte. Anlatacak olaylarımda yok. İçim acıyor. Susuyorum. Günler geçmiyor. Bu sıkıntımda durmadan bitirme ödevimle uğraşıyorum. Sabah 07:30’da kalkıp bütün evin tozunu alıyorum vs.


NOT: Apartmanımızda ve çevre sitelerde bahçelerdeki uzun boylu ağaçları kesmek isteyen zihniyeti KINIYORUM!!! O ağacın sana ne zararı var? Ya lütfen biraz hayatıma sakinlik gelsin, stres, sinir uzak dursun. Yeter artık ne ölümlerle üzülmek ne de kesilen ağaçlara kesilmesin diye isyan etmek, karşı gelmek ve ağlamak istiyorum!

Çok şey mi istiyorum? Biraz sakinlik istiyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

İçinden geldiği gibi yorum yap ;)