27 Aralık 2013

Eski Sevgili İle Buluşmak? Buluşmamak?


Eski sevgiliyle buluştuğumuzda ve bu buluşmamız ayrılırken ki darmadağın oluşumuzu, her şeyi unutmak isteyişimizi, kaçışımızı, parçalanışımızı, o büyük kavgalarımızı, en son ne dediğini hatırlatıyorsa doğru mudur?
Peki ya şimdi hayatınızda olan adama ihanet ediyor hissine kapılmanıza sebep oluyor mu?
Yoksa çok mu normal?
Bu hisse kapılıyorsanız hala onu seviyor olduğunuz için olabilir mi?
Peki ya ben neden bu hisse kapılıyorum?

Bir yanım “Git buluş ve içinde kalanları söyle. Bütün yaşadığın o acılara son ver ve bitir.” derken diğer yanım “Buluşma” diyor. “Buluşma ve ne geçmişini hatırla ne de yanındaki adama bunu söylemediğin için rahatsız yaşa.” İçini kemiren bu hisle de yaşamak zor.

“Onu unutmak için gidişini, yüzüşünü unutma!” diyor gene diğer yanım.
“Sabah koşuşlarını, unutmak için daha da daha da hızlanışlarını, başını alıp gidişlerini unutma.
Bütün bunları ona anlatmak zorunda değilsin ama ağzının payını da vermelisin!
Sen busun Z.S!” diyor gene o ses.

Bir saat önce bu sese kulak verirken sabah uyandığımda “Olmaz.” diyorum buluşma. Yalan söyleme. Ne kendine ne de yanındakilere. Ama olmuyor işte. Bitirmem gerekiyor. O son sözü söylemem lazım. 1 ay boyunca her gün mail beklerken, uçağa binmeden önceki o mesajının bende açtığı yaraları sarmaya çalışırken unutmayı da öğrendim. Görmedikçe ve konuşmadıkça, karşıma çıkmadıkça bu sefer en kolayı olmuştu. Ondan sonra hayatıma dâhil ettiğim adamla da fırtınalı bir beraberliğim olmuştu. Şimdilerde onu aramıyorum ama aramasını bekliyorum (Lanet olsun gurur!). Nerden çıktı bu eski sevgili şimdi?! Birinin beni sarsıp o kararlı Z.S. halime sokması lazım. Meleklerimle konuşunca kararı bana bırakıyorlar ama ben onu istemiyorum ki =( Kararı bana bırakmasınlar, bir şey söylesinler ve o gün yanımda olsunlar. “Pişman olacağın bir şeyi yapma.” deyip yüzüme uzun uzun bakıyorlar, ben mi napıyorum; kahvemden bir yudum daha alıp uff çekiyorum.

Sonuç olarak ya buluşcam ve ona son bir çift sözümü söyleyip eve kadar yürücem (Anca açılırım çünkü.) ya da buluşmayıp o gün içim içimi yerken sonrasında “Ahh” dicem “Keşke” dicem. Aklımın hep bir ucunda olacak.

“Kararsızlık en büyük zaman hırsızıdır.” diyen Z.S.’nin şimdi düştüğü duruma bak!
Romantik komedi mi hayatım yoksa trajikomik mi bilemedim.

Ne zaman böyle bir hayatım oldu benim. Ne güzel kendi halinde yaşayan, düzenli aşklarımla mutlu olan bir bendim. Şimdilerde özellikle son 1 yılda hayatım tamamen değişti, girenler çıkanlar… Uff ne yorucu aylar geçirdim. Düşüne düşüne içim dağlandı #)

Düşüncesi, fikri, tecrübesi olan yazsın. Mail atsın.
Napmalı???

xoxo

6 yorum:

  1. buluşursan unutman zorlaşır ama egomuz da buluş diyor bi yandan..

    ben buluşmuştum yine olsa yine buluşurum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ah o ego ahh.. Pişman değilsin yani? Sanırsam her şey buluştuğumuz gün yaşayacaklarıma bağlı gibi.

      Sil
  2. buluşulmalı.. bende yaptım ama buluşma sonrası egon zedelenirse bir yıkım yaşıyorsun.. ama keşke dememek için yapmalı..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aynen katılıyorum; keşke dememek için buluşmaya gitmeli. Buluşma sonrasında yıkım yaşasam bile yazıcam.

      Sil
  3. Aklına geldikçe gözlerini yumup o günkü mantıksız hareketi unutasın geliyo insanın ama büyük ihtimal bunu yaparken durduramıyıcağın mantıksız bir gülümsemede olur dudaklarında :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gittim ve buluştum. Neyse ki egom zarar görmedi ;) Şanslıyım galiba hehee :)) Evet, mantıksızcaydı ama o aşamadan da geçmeden olmuyor işte. Dudaklarımda, yüzümde her yerimde o gülümseme :)))) En güzel gülümseme ise "Bitti!" dedikten sonra kendimi tamamen özgür hissettiğimde oluştu ;)

      Sil

İçinden geldiği gibi yorum yap ;)