26 Eylül 2012

Kararım, Bitmesi Yönünde

Başlamadan bitirdik diyemiycem çünkü biz çok şey yaşadık.
Arkadaş olduk,
Dost olduk,
Sevgili olduk…

Adını koymadık ama olsun, biz bildik. Şimdi her şey bitti ve bu bitişi ben gerçekleştirdim. Aslında senin bir cümlen sadece bir mesajın bunu gerçekleştirmeme yardımcı oldu. Yıllarca beklemen, susman ve gene korkak bir adam olarak ortadan kaybolman hem de en güzel zamanda sana hiç yakışmadı ya da vazgeçtim çok yakıştı.

Şaşırmıyorum ki senin dengesizliğine. Neye kızıyorum biliyor musun? Cesaretin var mı, emin misin diye bana sormuştun ve ben hiç düşünmeden “Varım” demiştim. Sen yeniden emin misin demiş, bu yolda geri dönüş olmayacağını hatırlatmıştın ve ben gene “Varım” demiştim. Kadının “Evet” demesi ne kadar zorsa ben bunu üstlenmiştim. Hâlbuki hiçbir şey dememeliydim. Keşke demek istemedim. O gün bana sorduğun ve düşünmemi isteyip bir karar vermemi beklediğin sorularının hepsinden vazgeçtim. Sildim, bitirdim. Unuttum sorularını. Cevaplamak da istemiyorum, cevaplasam da gereksiz olacak biliyorum.

Üzüldüm, hasta oldum, başım ağrıdı ama biliyor musun bu sefer kimseye fark ettirmemeye çalıştım. En yakınımdakilere anlatamadım, uzun süre öylece kaldım. Arabaya atlayıp yazlığa gittim. Geçmişimizi düşündüm ve şimdiki halimizi. Zor bir insan olduğumu bilen sen, beni severken ne değişti?!

İkinci üzüntüm oldun, yıllar sonra gelen ikinci dalgam!



Sevmeyi, sevgiyi çok iyi bildiğini söyleyen sen, aslında hiçbir şey bilmiyorsun. Düşündükçe fark ettim ki biz aynıyız ama aynı olmamız benim seni anlamamı zorlaştırıyor. Buda senin kafanı karıştırıyor. Yıllarca beni sevme, vazgeç diyen sen, olmaz diyen ben! Rolleri değiştik. Sevme beni, kafan karışıksa kafanı kimin karıştırdığını bul, onun yanına git.

Ayrılık yazısı yazmak bir nevi arınmaysa sende yaz.
Şiir yaz, onlara hikâyeler uydur.
Beni yaz! Uzun…
Defterler eskit aynı yıllar önce yaptığın gibi.

Dostlarım doğruyu bulmam için bana fırsat verdiler. Hep gerçeği söyledi onlar ama ben inanmak istemedim. Seni benim gibi tanımıyorlardı. Böylesi daha iyiymiş yani seni tanımadan bana fırsat vermeleri. Objektif yaklaşım… Hafta sonu anladım, sindirdim ve yanlışın nerede başladığını düşündüm. Ben o itiraf eden adamı sevmiştim. Romantik olan adamı. Çok geçmeden sen yeniden geçmişteki korkak adam oldun.

Sonunda ağlayan sen oldun biliyorum. Başlamadan sonunu düşündün ve kendi kendinin sorularında boğuldun. Ben ise özgürce yaşamak istedim. Herkese karşı çıktım, susturdum ya da susturmuştum.

Yanımda olmalıydın. Yıllar sonra karşıma bir gece yarısı çıkıp, bir sabah kafanın karışık olduğunu söylemenle anlayış beklemen!.. Hiç olmadı hem de hiç olmadı.

Bitti işte. Artık arkadaşta olamayız dostta kalamayız. Bütün ay düşündüğüm karar verme aşamam, kararsızlığım bu şekilde son buldu. Yalnızlık bana koymaz da insanların lise aşkınızla olmaz demelerini bu şekilde tecrübe etmem koyar işte! Tek düşündüğüm böyle olmamalıydı demek. Senden kaçmam ama eskisi gibide olamam.

Bütün bunların üzerine senin yeniden kaçacağını biliyorum.
Bütün dostça buluşma tekliflerimden bile uzak duran, aramayan, mesaj ve mail atmayan adam!..

2 yorum:

  1. neeey! :(

    ben tam tersi bir başlangıç sen tam tersi bir bitiş yazısı yazmışsın :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet, senin yazınıda okudum. Yorumumu oku ;) Napalım Mia cım =/ Artık bir kaç gün bu halimi okursunuz =(

      Sil

İçinden geldiği gibi yorum yap ;)