27 Ekim 2011

Bir Bilsem...


Nasıl yapıyorum artık ben de bilmiyorum ama birini hayatımdan çıkardıysam onunla ilgili her şeyi de hayatımdan çıkarabiliyorum. Bunu yapabilmeyi zamanla başardım. Bütün bunların yanında o kişinin davranışlarını, bir olay karşısında takındığı tavrı ve hareket stratejisini ise unutamıyorum. Belki ileride işime yarar deyip not alıyorum. İntikamcı bir yapım yok ama kendimi korumak zorunda kalma gibi bir durumum var. İnsanların biten ilişkiler üzerine uzun uzun konuşmasından bundan sıkılıyorum. Konuşana kadar neden söylediklerini yapmadın ya da onun yüzüne söylemedin ki?!

Sadece bitince konuş sen. Konuş, laf sok sonra dön tekrar sok. İnsanların laf sokarak karşısındakine zarar vermeyi düşünmesinden nefret ediyorum. Artık böyle bir şey yok. Belki çocukken olabilir onunda sebebi alıngansanız hemen üzerinize alınırsınız falan filan. Kendimden biliyorum. Eskiden kim ne söylese hemen üzerime alırdım, kafaya takardım. Hoca sınıfı uyarırdı sanki suçlu benmişim gibi üzülürdüm. Zamanla umursamaz olmaya başladım. Bana söylense bile duymuyorum. Duysam bile takmıyorum. Hayatımda bu tarz saçma sapan, küçük düşünceli laflarla kendimi yoracak zamanım yok. Siz bu tarz düşünceleri düşünüp acaba nasıl laf soksak, neresinden girsek de bu kızı kızdırıp kırsak diye düşünürken ben yolumu çoktan çizmiş hatta dönüş yolunda oluyorum. Bir şeyleri yaparken bari çaktırmayın. Bu gibi nedenlerden dolayı karşımdaki kişinin her davranışını bilirim. Bu benim için artık alışkanlık ve çocuk oyuncağı haline girdi. Gizli gizli takip ediliyorum. Ne yapmışım, kiminle görüşmüşüm, ne yemişim, ne giymişim… Ouvv ne kadar önemli biriymişim ben ya. Peki ya ben neden bunları biten ilişkilerimin sonunda öğreniyorum acaba???

İnsan önceden söyler ki sana olan sevgim daha da artsın.
Ama yok her şey biter terk eden kıymete biner.
Üzgünüm ama bazı şeylerin geri dönüşü yok.
İster yüksek sesle konuş ister iç fısıldaşmalarınla…

Benim yanımda kalp kalbe karşıymış lafına tamamen uyan arkadaşlarım var. Geçen gün kütüphanede _evet yakında orada yatışa başlayacağım =)_ otururken telefonumu aldım elime ve Bay X’e mesaj atmak istedim. Sonra da vaz geçtim. “Neden istedin de şimdi vaz geçtin kızım?” diye de sordum kendime. Ama bir kere vazgeçmiştim işte. Derken yarın sabah derste telefonum çaldı. “Sabah sabah kesin reklam mesajıdır.” dedim ama içimdeki seste dürtüp “bak bak ama derste çaktırma” diyordu. Çaktırma demesinin sebebi bölümün en ciddi hocasının dersinde olmam. Tabi uyduk o iç sese ve baktık telefona. Mesaj Bay X dendi =)) Aslında dün arayacakmış ama derste olduğumu düşündüğü için vazgeçmiş. Kaç seneyi dolduran bir arkadaşlığımız bizimkisi ama işte göz görmeyince insan bir şekilde uzaklaşabiliyor. Sonra alakasız bir mesajla bütün gün konuşabiliyor, anlamsızca ben yatıyorum artık deyip kısa kesiyor ve üzerine iki saat daha oturup bu yazıyı yazıp anca bir gün sonra yayınlayabiliyorum.

Günler torbaya girmiş gibi her şeyi anlatıyoruz.
Bir sonraki konuşmamız eminim üç gün içinde olmayacak ama bir sonraki hafta kesin olacak.

1 yorum:

  1. benim için de aynen böyledir valla o an her şey biter :)

    YanıtlaSil

İçinden geldiği gibi yorum yap ;)